'KAIKU' - el CUENCO del siglo XV perfecto para las CUAJADAS caseras. Madera tallada A MANO y receta

Λόγω του λευκού του χρώματος και επειδή δεν απορροφά υγρά, το ξύλο σημύδας είναι το πιο χρησιμοποιούμενο για τη σκάλισμα του kaikus, δοχείων που είναι χαρακτηριστικά αυτής της περιοχής της Ναβάρας. Τώρα πάρτε την περιφέρεια ώστε να βγει στρογγυλή, αφού τη σημαδεύει και μετά για να την αφαιρέσετε. Για να υπολογίσει και να σημειώσει τη χωρητικότητα μέσα στο δοχείο, ο Francisco πρέπει να απορρίψει το πάχος του φλοιού και οποιαδήποτε ζημιά στο ξύλο. Τώρα το χερούλι για να το αφαιρέσετε ευθεία στη μέση, γιατί είναι μαρκαρισμένο. Ακολουθώντας τα σημαδεμένα σημάδια, ο Francisco ξετρυπώνει το κομμάτι σημύδας στο εξωτερικό. Όσο πιο σκληρό είναι το ξύλο, τόσο πιο δύσκολο είναι να δουλέψεις. Για την τελική λείανση, χρησιμοποιήστε ένα μικρότερο, ελαφρύτερο τσεκούρι κοπής. Φίλε, αυτός είναι πιο βαρύς, το λίπος αφαιρείται με αυτό, και αυτό είναι πιο μαλακό. Για να μην κουράζομαι τόσο. Τώρα αφαιρείτε τη λαβή. Αυτό, μετά με το μάτι. Μόλις γίνει η περιφέρεια, τότε σηκώστε το και τραβήξτε το. Είναι ήδη στο μάτι. Το kaiku είναι ένα σκεύος στενά συνδεδεμένο με την ποιμενική ζωή και έχει μια συγκεκριμένη κλίση που επιτρέπει το άρμεγμα ανάμεσα στα πόδια του προβάτου. Λοιπόν, τώρα, αυτό είναι έτοιμο να αδειάσει. Λοιπόν, βρέξτε αυτά. Αν δεν βραχεί όταν το ζορίζω βγαίνει. Αλλά αν βραχούν όλα αυτά τα ξυλάκια, όπως και το ίδιο το kaiku. Για να αδειάσετε το εσωτερικό πρέπει να χρησιμοποιήσετε πολλή δύναμη και είναι απαραίτητο να ακινητοποιήσετε το κομμάτι σε ένα στήριγμα που ονομάζεται "urka". Είναι ήδη ασφαλές εκεί. Ξεκινήστε να αδειάζετε το κομμάτι ανοίγοντας μια τρύπα στο εσωτερικό με το τρυπάνι ή το «taratilu». Όταν τρυπάτε το ξύλο, δώστε του τη γωνία κλίσης που πρέπει να έχει το δοχείο, προσπαθώντας να μην φτάσει στον πάτο γιατί θα χαλούσε η δουλειά. Αυτό το εργαλείο λειτούργησε όπως και εγώ τώρα, ο αείμνηστος παππούς μου. Ήταν πάντα μαζί μου από τότε. Εκμεταλλευόμενος την αρχική κοιλότητα ή τις 2 ή 3 τρύπες που ανοίγονται στην περίπτωση μεγαλύτερων κομματιών, η δουλειά συνεχίζεται με τα «ερρακιά». Το άκρο αυτού του εργαλείου έχει σχήμα καμπύλης λεπίδας. Ο Francisco έχει πολλά «ερρακιά» με διαφορετικά πλάτη κοπής, το καθένα κατάλληλο για όλες τις φάσεις της διαδικασίας, από την τραχύτητα στην αρχή έως την τελική τελειοποίηση του εσωτερικού του αγγείου. Λοιπόν τώρα, έχουμε πολλές τρύπες και μπορούμε να δουλέψουμε με ένα μεγαλύτερο εργαλείο από αυτό. Και γι' αυτό θα πάρω αυτό. Όλα τα εργαλεία που χρησιμοποιεί ο τεχνίτης για χύτευση πρέπει να έχουν καλή ευκρίνεια στις άκρες τους. Η ποιότητα του ακονίσματος θα εξαρτηθεί από το αν το ξύλο δεν σχίζεται όταν το κόβετε. Αυτή είναι η πιο ακριβή δουλειά σε ολόκληρη την κατασκευή ενός Kaiku, γι' αυτό και ο Francisco επέλεξε ένα μοντέλο χαμηλής χωρητικότητας που απαιτεί λιγότερες ώρες εργασίας. Κατά το χύτευση η τεχνική είναι πάντα η ίδια, με το σώμα του ο τεχνίτης ασκεί την απαραίτητη δύναμη στο ραβδί που σπρώχνει την «ερρακιά» ώστε να κόψει, ενώ με τα χέρια του κρατά γερά το εργαλείο. Λοιπόν τώρα αλλάζω το εργαλείο για να δω αν μπορώ να το αδειάσω λίγο ακόμα, πιο ομαλά, για να τελειώσει. Καθώς ο τοίχος του kaiku γίνεται πιο λεπτός, ο Francisco χρησιμοποιεί μια ερρακία με μικρότερη ικανότητα κοπής. Από αυτή τη στιγμή ο τεχνίτης πρέπει να δώσει μεγαλύτερη προσοχή, καθώς κινδυνεύει να κόψει υπερβολικά ή να σκίσει το κομμάτι. Η περιοχή κάτω από τη λαβή, λιγότερο προσιτή για τα ερρακιά, πρέπει να δουλεύεται με το γκάζι. Με τις τελευταίες πινελιές, ο τεχνίτης προσπαθεί να αφαιρέσει αιχμηρές γωνίες από το ξύλο για να διευκολύνει το επόμενο τρίψιμο. Με ακριβή χτυπήματα από το τσεκούρι ο Francisco ισοπεδώνει την άκρη του στόματος. Η τελική αναθεώρηση με το πινέλο πρώτα και μετά με το γυαλόχαρτο θα αφήσει έτοιμη την επιφάνεια του Kaiku. Λοιπόν, ας πάρουμε το στήριγμα ώμου και ας κάνουμε την τρύπα στη λαβή. Αφού κάνει την τρύπα για τη λαβή με το τρυπάνι, την περνάει με το γκάζι και την ξύνει. Μια διακοσμητική εσοχή στο στόμιο του Kaiku και μια τελευταία επαφή με το τσεκούρι και τη ράπα, τελειώνουν αυτό το παραδοσιακό δοχείο από τα Δυτικά Πυρηναία. Λοιπόν, αυτό έχει πλέον τελειώσει. Σήμερα ο Francisco Larrechea κάνει τον Kaikus μόνο από δέσμευση, καθώς έχει αναλάβει να μεταδώσει τις γνώσεις του για το εμπόριο σε όλους όσους ήθελαν να μάθουν αυτή τη δημοφιλή τέχνη. Το Kaiku χρησιμοποιήθηκε κυρίως για την παρασκευή τυροπήγματος. Η María Vértiz είναι η Η γυναίκα του Φραγκίσκο και αυτή είναι που θα μας ετοιμάσει ένα εκλεκτό παραδοσιακό τυρόπηγμα. Λοιπόν, ας φτιάξουμε ένα τυρόπηγμα. Πάω να βάλω τις πέτρες στη φωτιά. Μετά θα το βγάλουμε και όταν βράσει τελείως θα το στραγγίσουμε εδώ και θα το αφήσουμε να κρυώσει και όταν κρυώσει λίγο θα προσθέσουμε το kaikus και θα φτιάξουμε το τυρόπηγμα, θα προσθέσουμε αυτό και θα μπορέσει να πήξει τελείως και τέλος. Αυτή είναι η ιστορία του τυροπήγματος. Πάω να πάρω τις πέτρες και να τις βάλω στη φωτιά. Όταν οι πέτρες είναι κόκκινες, η Μαρία τις βγάζει από τη φωτιά, τις μουλιάζει ελαφρά στο νερό για να καθαρίσει τη στάχτη και μετά τις βάζει στο γάλα. Σε λίγα δευτερόλεπτα, τα κουκούτσια μεταδίδουν θερμότητα στο γάλα μέχρι να βράσει και να του δώσει μια ιδιαίτερη φρυγανισμένη γεύση. Είναι ήδη ψημένο και τώρα πρέπει να στραγγιστεί. Για να τελειώσω το στραγγίσιμο του γάλακτος, θα τα αφαιρέσω γιατί είναι ήδη στο δρόμο. Όταν υπάρχουν δύο άτομα, γίνεται πιο εύκολο. Την έχω βάλει ήδη κρυφά. Όλα έγιναν και τώρα είναι έτοιμη και άσε με να φτιάξω την κρέμα να κρυώσει. Όταν κρυώσει θα το προσθέσουμε στο kaikus και θα προσθέσουμε την πυτιά. Έχει ξεκουραστεί εδώ και μια ώρα και τώρα θα αφαιρέσω την κρέμα. Προσθέτω την πυτιά. Η Μαρία έμαθε από τη μητέρα της πώς να φτιάχνει τυρόπηγμα. Η μόνη διαφορά είναι ότι η πυτιά ελήφθη από το ξηρό στομάχι ενός αρνιού και τώρα αγοράζεται υγρό σε εξειδικευμένα καταστήματα. Το μόνο που μένει είναι να περιμένουμε να δράσει η πυτιά στο ζεστό γάλα και να κρυώσουν τα τυρόπηγμα. Θα προσπαθήσω να δω αν έχει γίνει το τυρόπηγμα, βάζω το δάχτυλό μου και αν δεν βγει γάλα είναι έτοιμο. Βλέπεις δεν υπάρχει γάλα... Τώρα θα προσθέσω την κρέμα και θα την βάλω από πάνω. Αλλά είναι πολύ μαλακός, πολύ αδύνατος, αλλά γίνεται έτσι. Και εδώ κάπως έτσι. Και τώρα σε αυτό... Αυτό είναι το τυρόπηγμα. Παλιότερα τα τυρόπηγμα έφτιαχναν έτσι. Το Kaikus και το τυρόπηγμα είναι ένα άλλο χαρακτηριστικό των ορεινών κατοίκων της βορειοδυτικής περιοχής της Ναβάρα που ξέρουν πώς να εκμεταλλεύονται με μέτρο όλα όσα τους πρόσφερε το περιβάλλον. Είμαι ο Eugenio Monesma, σκηνοθέτης και παραγωγός του ντοκιμαντέρ που μόλις παρακολουθήσατε. Αν σας άρεσε, σας ενθαρρύνω να εγγραφείτε στο κανάλι ενεργοποιώντας τις ειδοποιήσεις από το κουδούνι και έτσι μπορείτε να απολαύσετε τα εκατοντάδες ντοκιμαντέρ που έχω ήδη στο κανάλι και τα οποία θα ανεβάζω κάθε εβδομάδα.